Conference: Islam and Politics:The Global Fethullah Gulen Movement

Indiana University Ottoman and Modern Turkish Studies Chair

Presents a Conference on

Islam and Politics:
The Global Fethullah Gulen Movement

MORNING SESSION (10:00 AM-1:00 PM):

Opening Statements by
Dr. Kemal Silay (Indiana University)

Fethullah Gulen versus Political Islam
Dr. Zeki Saritoprak (John Carroll University)

Between "Da'wa" and Mission: Turkish Missionary Movements in Central
Asia and the Caucasus
Dr. Bayram Balci (Institut Francais d'Etudes Anatoliennes)

The Place of the Gulen "Cemaat" within Islamist Movements
Rusen Cakir (Washington Correspondent, Vatan Daily)

Foreign Policy Vision of Fethullah Gulen
Dr. Hasan Kosebalaban (Mississippi State University)

Lunch to Participants and Attendees (1:00-2:00 pm)

AFTERNOON SESSION (2:00-5:00 PM):

Alignment Between Islam and the State: The Gender Paradox in the Gulen
Movement
Dr. Berna Turam (Hampshire College)

Reimagining the Gulen Movement: Reason versus Revelation
Dr. Hakan Yavuz (University of Utah)

Discoursive and Organizational Strategies of the Gulen movement
Dr. Bekim Agai (Orientalisches Seminar, Universitat Bonn)

A Critical Look at the Financial, Institutional, and Political Network
of the Fethullah Gulen Movement
Dr. Birol Yesilada (Portland State University)

Chair and Discussant of the Sessions:
Dr. Uli Schamiloglu (University of Wisconsin)

Thursday, March 2, 2006
10:00 AM-5:00 PM

The Phi Delta Kappa Rose International Conference Center
408 N. Union Street
[one building south of Eigenmann Hall]

Sponsored in part by the Inner Asian and Uralic National Resource Center

FREE AND OPEN TO PUBLIC

Ottoman and Modern Turkish Studies Chair
Central Eurasian Studies Department
Indiana University
Goodbody Hall 157
1011 East 3rd St
Bloomington IN 47405-7005

Phone: 812 855-2233
Fax: 812 855-7500
Email: ceus@indiana.edu
Visit the website at http://www.indiana.edu/~ceus/

Democracy in the Middle East! by Brett Dillahunt

Democracy in the Middle East!

(a.k.a. Getting Exactly What We Wished For)

by Brett Dillahunt

The Raging Liberal
http://www.ragingliberal.org/democracy.html

Like it or not, President Bush’s dream of democracy in the Middle East is starting to bear fruit. Several times now, we have seen the photos on the evening news of women in Iraq sporting the purple finger of voting power. People upset with the corruption of the Fatah Party in the Palestinian territories and throngs of people in Egypt recently went to the polls to also make themselves heard.

Now when I said like it or not, I wasn’t speaking of whether or not liberals like myself have to grudgingly admit that Bush was right when he went into Iraq to plant the seeds of democracy that would then overthrow the old autocratic order of Middle Eastern monarchs and dictators. I was speaking of those who work for the White House and admire the President’s foreign policy as I think they may well have gotten exactly what they asked for.

Democracy is defined by two principles: universal suffrage and majority rule. Iraq has held preliminary votes, a Constitutional referendum and now a full-fledged Parliamentary election successfully, and with little in the way of violence. Suffrage was mostly universal, even for Saddam’s old buddies (though turnout in the strife-ridden Anbar Province was abysmal) and, well, the majority ruled. Shia were elected by the score, including those with a decidedly zealous and religious worldview, and came just short of winning an absolute majority.

Now, one might say that this is progress that seemingly all segments of Iraqi society bought into the idea of elections, and showed up to vote. OK, that’s fine. Call it progress if you will and do a little dance to celebrate. But the other idea they have bought into in Iraq, at least among the majority Shia, is that now since they have won the elections, there is little or no need to collaborate and compromise with the other groups, particularly the hated Sunni minority. It was as if, after this last election, Shia meant to say “Thanks for getting rid of Saddam, thanks for introducing democracy, now get the hell out of my country and let us finish this blood feud.” To add insult to injury, prominent Shia political leaders have now said earlier statements they made about the Constitution later being open to amendment and renegotiation, were only made in jest, and the issues of federalism and the Constitution are not closed. You can stop dancing now.

In recent Palestinian elections, where turnout was also high and campaigning fierce, the political wing of Hamas won a surprising and convincing majority of the vote, shocking much of the West, who apparently thought they had a perfect window into the Arab soul and knew exactly how they would vote. Democracy wins again, right? Here’s where the Administration starts to awaken from its pipe dream of American-style democracy in the Middle East.

They elected someone you don’t like, who Israel doesn’t like, and who you both have labeled terrorists. Oops. Now what? Well, first I have to chide the President a little bit… what did you expect?? That Palestinians in the West Bank and Gaza, after decades of oppression by America and Israel, would elect a conservative Republican? They elected a group that they believe speaks for them, that has not backed down in the face of aggression and one that was not hopelessly corrupt like the Fatah Party.

Now I’m not defending Hamas, endorsing the tactics of suicide bombers or saying that this election is a great development in hopes of an eventual Palestinian State. I am simply saying the results should not be a surprise.

And what has been our reaction to democracy breaking out across the Middle East? In Iraq we seem to be merely scratching our heads, out of ideas for the moment as that country drifts slowly but surely towards civil war and our allies abandon us. In the case of the Palestinians, both Israel and the U.S. have, in a shrewd tactic to nurture the very democracy we have sought to create, cut off all financial aid. Yeah, cut ‘em off. I’m sure that will work. Because if history in the Middle East has proven anything, it’s that extreme Islam can hardly survive in the midst of crushing poverty.

Many of us in America and Europe have been unable to comprehend the outrage in the Muslim world over recent derogatory cartoons of the Prophet Mohammed, viewing it as an overreaction or an example of the inferiority of their culture. I think we should view it as yet another example of how poorly we understand them, and as a symptom that reveals the undercurrents of rage against the West that have been fueled by policies of interventionism, and now in the case of Palestine, economic isolation.

I made this case to a good conservative friend of mine last week. He is a well-educated, thoughtful person who often brings me back down to Earth when I’m off on a leftist rant. He more or less agreed that Bush’s policies in the Middle East have been dismal failures, but his frustration with constant criticism against the President showed through. “At least he tried to improve the situation there, instead of ignoring it.” That’s something, I suppose. But then again if the best defense of a foreign policy starts with the words “at least”, maybe it’s time to hang it up.

Amerikan Emperyalizminin Bir Uzantisi Olarak Fethullah Gulen

MERAK EDEN TOKTAMIŞ ATEŞ’E SORSUN !..

Selahattin Erol

İlhan Selçuk ‘un 10 Şubat 2006 tarihli yazısının başlığı ilginç : “Merak Etmeye Başladım…”

Peki neyi merak ediyor İlhan Selçuk ?

Okuyoruz :

“Elimde bir kitap var ; adı “Barış Köprüleri – Dünyaya Açılan Türk Okulları”. Kitapta da dile getirildiği gibi bu okulların geçerli adı : “Fettullah Gülen Okulları”…

İçlerinden ülkemizin saygın adlarından birkaç kişinin de – Bülent Ecevit de dahil – bulunduğu yaklaşık otuz kişi, Fettulah Hoca okullarına ilişkin olumlu düşüncelerini bu kitapta (kitabın reklamı bütün gazetelerde çıktı ; biz Cumhuriyet olarak kabul etmedik) dile getirmişler. Bu arada okullara ilişkin açık seçik hesap kitap olmadığı geçenlerde gazetelere yansıdı.
…
Gülen din adamı geçiniyor, Fettullah Hoca diye anılıyor…
Said-i Nursi’nin tilmizi, şakirdi, öğrencisi, izleyicisi, cemaatinin reisi…
Dünyanın her yanında bu okullar hangi parayla açılıyor ?..
Said-i Nursi-Fettullah Gülen gazetesi ‘Zaman’ her gün yarım milyon kişiye nasıl bedava dağıtılıyor ?
Ülkemizde bu soruların yanıtını merak eden yok mu ?
Doğrusu merak etmeye başladım.”

* * *

İlhan Selçuk, bu kadar merak ettiği konuyu, Yayın Kurulu Başkanı olduğu Cumhuriyet gazetesinin, toz kondurmadıkları üçüncü sayfa yazarı Toktamış Ateş’e neden sormuyor peki ? Çünkü “Barış Köprüleri – Dünyaya Açılan Türk Okulları” adlı kitabın editörlerinden biri de Cumhuriyet yazarı, “Atatürkçü” (!) TOKTAMIŞ ATEŞ !..

“Ülkemizde bu soruların yanıtını merak eden yok mu ?” diye soran İlhan Selçuk’a, kimi Cumhuriyet Okurları Toktamış Ateş’in çizgisi, yazıları ve “Atatürkçülüğü” (!) konusunda, çeşitli dergilerde ya da doğrudan şahsına kaç mektup, kaç e-posta yazdılar ? Birçok dost ve Cumhuriyet Okuru, İlhan Selçuk ve diğer yetkilileri kaç kez uyardılar bu konuda ?

İlhan Selçuk şimdi mi merak etmeye başlıyor !..

* * *

O Toktamış Ateş ki, Fettullah Gülen’in “İnsanın Özündeki Sevgi” isimli kitabına yazdığı Önsöz’de “Fettullah Gülen’in kitabı, uzlaşma ve hoşgörü doğrultusunda dolu geçmiş bir ömrün duygu ve düşüncelerinin damıtılmış bir halidir” diyen kişidir.

İlhan Selçuk yazısında niteliklerini saydığı Fettullah Gülen hakkında, Toktamış Ateş’in neden böyle düşündüğünü de merak ediyor mu ?

O Toktamış Ateş ki, Fettullah Gülen’in kontrolündeki Gazeteci ve Yazarlar Vakfı’ndan ödül alan ; Fettullah Gülen, Abdurrahman Dilipak, Recep Tayip Erdoğan ile fotoğraf çektiren kişidir. Hem de Fettullah Hoca ile objektiflere el ele poz verecek kadar yakın bir kişidir !..

İlhan Selçuk, Cumhuriyet’in toz kondurmadığı “Atatürkçü” (!) yazarı Toktamış Ateş’in bu davranışlarının nedenini de merak ediyor mu ?

O Toktamış Ateş ki, kamuoyunda Adnan Hoca adıyla bilinen Adnan Oktar’ın Bilim Araştırma Vakfı Davası için verilmiş 1.6.2000 tarihli mektubunda,

“Kesin tarihini şimdi tam anımsayamamakla birlikte, 1990’ların ortalarında Bilim Araştırma Vakfı üyesi bazı öğrencilerimin ricaları üzerine sanıyorum, “Günümüzün Atatürkçüsü” başlıklı bir konferans verdim. Vakfın düzenlediği konferans İstanbul Hilton Oteli’nde gerçekleşti ve aydın görünümlü, şık bir gençlik grubu tarafından ilgiyle izlendi. Konferans sonrasında güzel sorular yönelttiler ve kendi özgün düşüncelerini de dile getirdiler ki, bu düşünceler ve sorularda rahatsız edici ya da art niyet saklı bir şey görmedim. Ülkemizin seçkin okullarında okuduklarını saptadığım bu gençlerimizin Atatürk’e ve Atatürkçülüğe karşı olan ilgi ve sevgilerinden mutlu oldum ve bunu orada ifade ettim. Bu satırları kendi ricaları üzerine kaleme aldım.
Toktamış Ateş
1.6.2000”

diyerek Adnan Hocacılara kol kanat geren, onları aklayan bir kişidir.

İlhan Selçuk, Adnan Hoca müritlerinin “Atatürk’e ve Atatürkçülüğe karşı” nasıl bir “ilgi ve sevgi” beslediklerini de merak ediyor mu ?

O Toktamış Ateş ki, 22 Mart 2003 tarihinde, İzmir’deki “Cumhuriyet ve Olası Tehditler, Tehlikeler” başlıklı panelde yaptığı konuşmada, “AK Parti iktidarı sizi yanıltmasın. Onlar Türkiye'deki siyasal islamı temsil etmiyor” diyen kişidir.

İlhan Selçuk, Toktamış Ateş’in “AK Parti iktidarı” şeklinde bahsettiği AKP iktidarının neyi temsil ettiğini de merak ediyor mu ?

O Toktamış Ateş ki, 8 Nisan 2005 tarihli “1930’ların Kemalizmi ve Kemalistleri” başlıklı yazısında “Atatürk’ün yaşadığı dönemde yaşama geçirilen tüm uygulamaların arkasındayım ve savunucusuyum. Ancak birileri bu uygulamaları günümüze taşımaya kalkarlarsa, buna karşı çıkarım” diyen kişidir.

İlhan Selçuk, bu kafada olan birinin nasıl bir “Atatürkçü” (!) olduğunu da merak ediyor mu ?

O Toktamış Ateş ki, Fettullah Gülen gibi halen yurtdışında bir kanun kaçağı olarak yaşayan, zimmetine para geçirmekten hüküm giymiş eski Şişli Belediye Başkanı Gülay Aslıtürk için, Cumhuriyet gazetesinde 7 Ocak 2000 tarihinde yazdığı ‘İstanbul Bilgi Üniversitesi ve Gülay Aslıtürk’ başlıklı yazıda, “... Aslıtürk, Türkiye'ye iade edilir ve yargılanırsa, nasıl bir sonuç alınır bilemem. Fakat, Türkiye'deki diğer ilçe belediye başkanlarının bir kısmından, 'daha az kirli' olduğunu düşünüyorum. Yani, ne suçlandığı kadar 'suçlu', ne de kendini savunduğu kadar 'suçsuz...” diyerek aklama ve destek yazıları yazan kişidir.

İlhan Selçuk, Toktamış Ateş’in bu Aslıtürk sevgisinin nedenini de merak ediyor mu acaba ?

* * *

Bunlar, Cumhuriyet’in Fettulahçı “Atatürkçüsü”(!) Toktamış Ateş’in sabıkasından sadece birkaç başlık… Ve bugüne kadar çeşitli dergilerde (özellikle de Yeniden Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk dergisinde) Toktamış Ateş’i eleştiren çeşitli yazılarda ifade edildi… Gerek İlhan Selçuk’a gerekse Cumhuriyet gazetesine doğrudan ya da dolaylı yollardan iletildi Cumhuriyet Okurları’nın ve yurtsever Kemalistlerin bu duyarlılığı…

Ne Cumhuriyet yetkilileri, ne de Toktamış Ateş ile beraber Türkiye-AB Vakfı’nın Danışma Kurulu üyeliğini yapan Cumhuriyet Yayın Kurulu Başkanı İlhan Selçuk, bu konulara duyarlılık gösterdi, söylenenleri merak etti !..

Oysa şimdi görüyoruz ki, İlhan Selçuk’ta birden bir merak zuhur etti !..

Peki neden ?

Cumhuriyet Okurları ve yurtsever Atatürkçüler de hem bu birden ortaya çıkan merakın nedenini, hem de Toktamış Ateş gibi Fettullahçıların ve Cumhuriyet’e sızmış Hasan Cemal tipinde kimi II. Cumhuriyetçi ve Kürtçü sempatizanlarının daha ne kadar Cumhuriyet’te yazmaya devam edeceğini merak ediyor.

Ve doğrusunu söylemek gerekirse, ben de İlhan Selçuk’un bu merakının “samimi” olup olmadığını merak ediyorum !..

İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek malvarlığını açıkladı:

“Mal mülk sahibi olmak bana can sıkıntısı verir”

İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek, bugün (4 Şubat 2006) günü basın mensuplarını oturduğu eve davet ederek, mal varlığı ve yaşam tarzı konusunda sohbette bulundu. Perinçek, bu söyleşide şunlara değindi:

MAL MÜLK SAHİBİ OLMAK GİBİ BİR AMACIM OLMADI

Bu dünyaya geldiğim gibi gideceğim. Hiçbir taşınmaz malım yoktur. Evim, arsam, yazlığım, bankada param vb bulunmuyor. Bundan dolayı hiçbir eksiklik duymuyorum.

Benim ve eşimin, taşınır mal olarak, 10 bin kadar kitabımız, bir piyanomuz, bağlamamız, curamız ve gördüğünüz gibi basit ev eşyalarımız bulunuyor.

Eşim ve ben, işçi emeklisi aylığı alıyoruz. Ayrıca onun Atatürk’ün Genel Yayın Yönetmeni aylığı ve benim kitaplarımın telif gelirleri var. Gül gibi geçinip gidiyoruz. Toplumun sıkıntılarını paylaşmak, erdemli ve vicdanlı bir insan olmak için yararlıdır; iyidir.

Banka cüzdanım, çek defterim, kredi kartım yoktur.

Vicdanımdaki hesap, biricik hesabımdır.

Borcum, milletime ve insanlığadır. Her gün başka insanların emeği sayesinde var olduğumu duyarak yaşarım.

Bütün mal varlığım, bilincimde biriktirdiklerimdir ve yürek atışlarımdır.

Varlığımı Türkiye halkına ve dünya emekçilerinin varlığına adadığım için tarif edilmez bir mutluluk duyuyorum.

Hayatımın hiçbir döneminde mal mülk sahibi olmak gibi bir amacım olmadı. Hatta mal mülk sahibi olmak, bana can sıkıntısı verir. Yunus Emre’nin

“Mal da yalan mülk de yalan

Var biraz da sen oyalan”

dizelerindeki tavrını paylaşıyorum.

DÜNYANIN TADI

Benim mutluluk tanımım; eşim, çocuklarım, sevdiğim insanlarla beraber olmak; bilimsel çalışma yapmak; müzik, spor, tiyatro gibi sanat ve kültür faaliyetlerine katılmak; Türkiye halkına ve dünya emekçilerine hizmette bulunmaktır. Dünyanın tadını buralarda buluyorum.

Han ve hamam sahibi olarak yaşayabileceğim bir mutluluk keşfetmiş değilim. Mevcut emperyalist kapitalist sistemin tüketim kalıplarına esir olmayı budalalık olarak görürüm. Basit ve sade yaşamaktan zevk alırım.

Lise çağlarımdan beri mal ve mülke, tapuya ve paraya merak sarmadım. Elime geçen her şeyi arkadaşlarımla dostlarımla paylaştım. Bundan sevinç duydum.

SİSTEMİN MAKAM VE OLANAKLARINI REDDETTİM

Eğer paraya ve mala merak etseydim. Mevcut politikacıların hepsinden çok daha erken, çok büyük olanakları elde edebilirdim.

Babam Sadık Perinçek, Adalet Partisi Genel Başkan yardımcısı idi ve 16 yıl milletvekilliği yaptı.

Dayım Turhan Olcaytu, komutanlarının “Genelkurmay başkanı olabilir” diye sicil verdikler bir generaldi.

Hukuk Fakültesi öğretim kadrosuna girdim, Çok erken yaşta doktora yaptım ve geleceği çok parlak bir bilim adamı olarak görüldüm. Önüm açıktı ve sistem içinde her makam ve imkana ulaşmak için çok davetler aldım, çok kapılar açıldı.

Ancak bunlara itibar etmeyi bir an bile düşünmedim, sistemin adamı olmayı reddettim. Hayatımı halkın geleceğiyle paylaşma, halkın yönettiği bir Türkiye’de yaşama ve bunun için mücadele yolunu seçtim; Bilimsel Sosyalizmi benimsedim.

Bu emperyalist-kapitalist sisteme karşı örgütlü mücadelede yer aldığım için, babamın siyasal konumunun devamına, dayımın tümgenerallikten üst görevlere terfi etmesine engel olmuş bulundum. Bazılarının ulaşmak için taklalar attıkları mevki ve makamları, yalnız kendim için değil, yakınlarım için de reddetmiş oldum. Bundan yakınmadılar ve benim değerlerime değer verdiler; saygı gösterdiler. Böyle bir aile yapısı içinde büyüdüm.

Dört kuşakla hapis yattım ve işkencelerden geçtim ama, en büyük mutlulukları, en büyük sevinçleri yaşadım. Dünyanın en büyük zenginliklerini, saray ve mülklerini, devrimci yaşama değişmem. Parayla saadet peşinde koşmayı bir zavallılık ve ilkellik olarak görüyorum.

CUMHURİYETİN FELSEFESİ VE DEĞERLERİ

Türkiye cumhuriyeti’ni mal mülk peşinde koşanlar değil, hayatını milletin istiklali için ortaya koyan devrimciler kurdu. Ve o Cumhuriyeti bugün hortumcular ve mal mülk düşkünleri yıkmaktadırlar. Bu büyük bir tarihi derstir ve Türk devrimi’nin bilançosudur.

Bizim kurduğumuz cumhuriyet, özel çıkarı değil, milletin ortak çıkarını esas alıyordu. Emperyalizmin ve kapitalizmin Atlantik sistemine dahil edildikten sonra, Cumhuriyetin değerleri yıkıma uğradı. Artık bugün politikacıların mal varlığı konuşuluyor. Türkiye’nin son elli yılına bakınız, belli siyasal mevkilere gelenler hep küpünü dolduruyor. Sistem böyle kurulmuş.

Bu sistem, kendisine teslim olan sıradan politikacıları insanlıktan yoksun bıraktığı gibi, halka da kendi bencil ve yırtıcı değerlerini aşılıyor.

ÖZEL ÇIKAR SİSTEMİNİN SONUNA GELİNDİ KAMUCULUK GELİYOR

Hükümeti yönetenlerin mal varlıklarından daha önemli olarak, bugün insanlığın bu açgözlü, özel çıkar ve bireysel kar sistemiyle ne hallere düştüğünü ve nereye varacağını tartışmak gerekiyor.

Özel çıkar ve bireysel kar sisteminin sonuna gelinmiştir. Çünkü bu sistem, insanı yalnızlaştırdı, yırtıcılaştırdı, birer budala ve akıl hastası haline getirdi.

Özel çıkar ve bireysel kar sistemi, dünyanın damını deliyor; doğayı yıkıma uğratıyor; insanlığın artık bu sistem içinde gideceği bir yer kalmamıştır.

İnsanlık ancak büyük kolektif projelerle ve kamu mülkiyetiyle çözeceği sorunlarla karşı karşıya gelmiştir.

Dinliler ve Dinciler

Osman Metin Ozturk

AKP iktidarinin yaptigi Galataport ihalesinde tersine
bir surec islemeye basladi.

Ýhale iptal edilme sureci icine girdi ama, niye boyle
bir surecin icine girildigi uzerinde pek fazla
durulmuyor. AKP iktidarinin, Anayasa Mahkemesi’nin ve
Danistay 6. Dairesi’nin konuya iliskin kararina ragmen
ihaleyi bu asamaya getirmesinin arkasindaki hususlarin
neler oldugu fazla bilinmiyor. Bu iktidarin hangi
mensubunun/mensuplarinin, soz konusu yargi kararlarina
ragmen ihaleyi Yuksek Planlama Kurulu’na kadar ve
nicin tasidigi konusuna kimse egilmiyor. Ýktidara
mensup hangi makamlarin (kisilerin), neyi, nasil ve
nicin istismar ettigi belirsiz. Peki, butun bunlarin
uzerine ciddi sekilde giden var mi?Yok …

Basbakan Erdogan mal varligimi aciklamiyorum, yasa
buna engel, dedi.

Oysa biz biliyoruz ki, bir kimsenin mal varligini,
bildirimde bulundugu makam aciklayamaz; ancak
bildirimde bulunan kisi, isterse bu aciklamayi kendisi
yapabilir. Yasa, kisilerin kendi mal varliklarini
kendilerinin aciklamasina engel degil.

Ortaya cikan tablo soyle: bir kisi dusunun ki, bu kisi
tohmet altinda ve bu tohmetten kurtulmayi secmek
yerine, yasalari tersinden okuyarak, buna siginip
tohmet altinda kalmayi tercih ediyor!...

Bu durumda herkes niye diye sormaz mi? Yasal bir engel
olmamasina ragmen, bir basbakan acaba kendi mal
varligini niye aciklamaz? Niye bundan kacinir?

Erdogan’in dun (31 Ocak 2006, Salý) AKP Grup
Toplantisinda yaptigi konusmanin ilgili bolumleri
haber bultenlerinde televizyonlardan yayinlandi.
Hepimiz izledik. Vucut dilinden biraz anlayan biri,
Basbakan’in cok ciddi sikinti icinde olduguna
hukmedebilir. Erdogan’in ugruna sikinti cekmeyi goze
almasi, konuyu daha dikkat cekici hale getiriyor.
Basbakan’in, mal varligini aciklamamakta direnerek,
boyle bir sikintiyi yasamaya katlanmasinin nedeni ne
olabilir!...

Bu konuda da sivil toplum kuruluslarinda hic ses yok…
Ornegin hemen her konuya ilgi duydugu bilinen ve
konusan bir TUSÝAD nicin bu konuda konusmaz? Hala bu
konuya ilgi duymayan muhalefet partileri bile var.
Niye? Muhalefettin bir kesiminden gelen ses ise, ne
hikmetse, medyada gereken degeri gormuyor.

Bir baska olay…

Bilindigi uzere, eski Basbakanlardan, Erbakan ve bazi
arkadaslari, devletin kendi partilerine yaptigi para
yardimini, parti ve secim islerinde harcanmis gibi
gosterip kendi mal varliklarina kattiklari icin
yargilanip mahkum edildiler. Para ve hapis cezasi
aldilar. Yani suclari mahkeme karari ile sabit…

Ancak mevcut siyasal iktidar, burada da one cikiyor;
“akcali isler”den mahkum olmus Erbakan ve
arkadaslarini kurtaracak bir yasayi da cikarmaya
calisiyor… Kisiye ozel yasa cikarilamaz, ama cikarmaya
calistiklari yasa ile Erbakan’i kurtarmaya
calistiklari da bir gercek!... Bu girisimleri, adalet
ile bagdastirmak mumkun mu? Hayir…

Medyadan ve sivil toplum kuruluslarindan bu konuda da
ciddi bir ses yok. Tam tersine, Basbakanlik yapmis!...
Yasi su kadarmis!... gibi ifadelerle, yalnisa korukle
gidiyorlar. Bunlar, hukuku icine sindirmis bir ulkede
konusulmamasi gereken hususlardir. Kim hukukun disina
cikmis ve bu is icin ongorulen hukuksal mueyyide ne
ise, konumu ve yasi ne olursa olsun, uygulanmasi
gerekir. Hukuk devleti, bunu ongorur. Kural koyanlar,
kendilerini koyduklari kuralin disinda tutarlarsa,
bunun adi “polis devleti” olur ve bu durumda hukuk
devletinden soz edilemez.

Bu arada, Bosna’ya yardim icin toplanan paralarin
“cebe indirilmesi” ile ilgili meshur “Mercumek
Davasi”ni da yeniden hatirlayalim. Bu dava da, yine
Erbakan ve arkadaslari ile ilgiliydi… Muhalafet, sivil
toplum kuruluslari ve medya, bunlari da unutmus gibi.

Demokrasilerde, ulkeyi yonetmeye talip olanlarin ve bu
makama gelmis kisilerin, daha sorumlu hareket etmeleri
beklenir. Bunlarin makamlarini ve mesailerini, sahsi
mal varliklarini zenginlestirme yerine, ulke insaninin
gecim kosullarini iyilestirmeye adamalari icap eder.
Dogrusu, budur.

Ulkeyi yonetenlerin mal varligi konusunda kuskulu bir
durum var ise, bunun acikliga kavusturulmasi,
demokrasinin bir geregidir. Ustelik, mal varligi konu
edinilen kisilerin endiseye mahal bir durumlari yok ve
akilli iseler, bunu, “densizlik ve edepsizlik” olarak
nitelemek yerine, ulkenin o kadar ciddi sorunlari var
iken, muhalefetin ne kadar luzumsuz isler ile
ugrastigini gostermek icin bir firsat olarak
degerlendirilmesi icap eder.

Galataport ihalesinin iptali, Erdogan’in mal varligini
aciklamaktan imtina etmesi, Erbakan’a verilen cezanin
kaldirilmasi ve/veya kolaylastirilmasi girisimleri ile
meshur “mercümek” olayinin ortak noktasi, bu islere
karismis ve olaylarda ismi gecen siyasilerin,
siyasette Islami soylemi kullanan kadrolar olmasidir…
“Mercümek”ten baslayip “Galataport”a kadar uzanan
olaylarin icindeki kahramanlar (!), kendileri
disindakileri “patates” dininden sayacak derecede,
sadece kendilerini Musluman sayan bir siyasal kadro
hareketinin uyeleri ve/veya taraftarlaridirlar.

Herkesin, ozellikle bunlara kanip oy veren sade
Muslumanlarin, bu siyasal kadroyu yeniden
degerlendirmesi gerekir.

Sade Muslumanlarin, su sorulari kendilerine sormasi
gerekir: yuce dinimiz Islam neyi ongoruyor ve bunlarin
yaptiklari, yuce dinimiz Islamin kurallari ile
bagdasir mi? Ýlahiyatci degilim ama ben, sade her
Musluman gibi, hem Kur’an’in, hem de sunnetin, harami
yasakladigini, haksiz kazanci men ettigini, adaletle
hukmetmeyi ve emanete ihtimam gostermeyi ongordugunu,
itimata layik olmayi emrettigini biliyorum… Yani,
akcali olaylarin icinde bu sekilde yer alanlarla,
Islami bir araya getirmek guctur. Baska bir ifade ile,
soz konusu bu olaylarin kahramanlarinin, Islam ile
yakindan-uzaktan bir alakasinin olmamasi gerekir.
Yasananlar ve mevcut mahkeme kararlari, sade
Muslumanlarin halisane duygularinin, “Mercümek”ten
baslayip “Galataport”a kadar uzanan olaylarin icindeki
kahramanlar (!) tarafindan, kendi sahsi emelleri icin
istismar edilmis ve/veya edilmekte oldugunu
gostermektedir.

Kuvvet komutanlari ve kolordu komutanlari da dahil her
rutbeden askerin yargi onune ciktigi bir ortamda,
Islami soylemi kullanarak ve sade Muslumanlari
peslerine takarak bulunduklarý mevkilere gelen bu
siyasal kahramanlara (!) dokunulamamasini anlamak guc…
Sivil veya asker, bulundugu mevki ve makami, hepsinden
onemlisi hayatini hice sayacak derecede terorle
mucadelenin icinde yer almis gercek kahramanlar,
denetimden ve yargýdan kacmaz ve yargý kararlarina
uyarken, bunlar farkli bir yolu tercih ediyorlar…

Boyle bir siyasal kadro, Cumhuriyet’e sahip cikma da
dahil, bu ulkenin hangi sorununu cozmus ve( abilir mi?
Boyle bir kadro, vatandasin gecim sikintisan care
olabilir mi?

Yasananlar, ortada, bir tabunun oldugunu; ancak bu
tabunun, artik Ordu ve asker olmadigini
gostermektedir. Turkiye’de askerin “tabu” oldugunu ve
bunun icin dokunmadiklarini ileri surenler, artik
durup kendilerine bakmalidirlar. Olaylar, gercekte
kimin “tabu” oldugunu ortaya koymaktadir. Anayasanin
kendisine verdigi gorevleri yapmaya calisan
Cumhurbaskani Sezer’i hedef alanlarin, ayni zamanda,
“akcali isler”den mahkum olmus Erbakan ve
arkadaslarini infazdan kurtarmaya ve/veya infazlarini
kolaylastirmaya calismalarina, AKP’yi tanimak adina,
herkesin bir anlam yuklemesi gerekir.

Oyle anlasiliyor ki, Turkiye’de bazi tabularin
oldugunu ve onlara dokunulamadigini ileri surenlerin
kendisi tabuya donusmustur!... Yasamayi ve yurutmeyi
kontrol eder bir konuma ve guce sahip AKP uyelerine
dokunulamamasi, buna isaret etmektedir. TUSIAD ve
benzeri sivil toplum kuruluslari ile medyanin, bu yonu
ile, bu gelismeleri konu yapmamalari ve/veya bu
gelismelere gereken onemi vermemeleri, bunlari da ayni
sekilde yeni tabununun kapsamina itmektedir. TUSIAD ve
benzeri sivil toplum kuruluslari ile medyanin bugun
geldigi nokta, Islami soylemle siyaset yapanlarin
geldigi bu noktadan pek farkli degildir…

Burada, ozellikle medyanin durumu ve durusu cok
onemlidir. Medya, artan islevi ile, daha onemli hale
gelmistir. Acaba, medya patronlari ve medyada kose
baslarini tutmus, kamuoyunu yonlendirebilen
gazeteciler, mal varliklarini acikliyorlar mi? Bunlar,
mal varliklarindaki ciddi degisimleri bir yerlere
bildiriyorlar mi? Bunlar da onemli…

Cunku, hesap vemekten kacinanlari hesap vermeye
zorlamakta, medyanin belirleyici bir islevi vardir.
Medyanin, birilerini hesap vermeye zorlayabilmesi
icin, once kendisinin veremeyecegi hesabinin olmamasi
gerekir. Alni acik medyanin, hesap vermekten kacinan
kisi ve kurumlara, hesap verme konusunda diz
cokturecegi suphesizdir.

Siyasette Islami soylemi kullanan siyasal Islamcilarin
hali bu…

Dinliler, dincilerle (siyasal Islamcilarla) yollarini
artik ayirmalidir.

01 Subat 2006